Papuan Paradise in Pain
door: Frank Hubatka
Er liggen twee documenten liggen voor mij. Het eerste document moet ik vertalen, de vertaalde titel luidt: "Het optreden van de Republiek Indonesia TNI & POLRI leger en mobiele eenheid en Luchtmacht tegen Papua-vrouwen". Het andere document is een rondzendbrief van Maria Terpstra die een prachtige reis naar Papua maakte. Het één is een gruwelijk verhaal van alle wreedheden waaraan het militaire apparaat zich schuldig maakt bij Papua-vrouwen, het ander is een paradijselijk plaatje van het eiland Roon.
West Papua, een land van dramatische tegenstellingen.
Pijn in het Papua-paradijs
Ik zal u de gruwelijke bijzonderheden van het rapport van de Papua-vrouwen besparen, maar de conclusies van het rapport wil ik graag doorgeven. Deze luiden als volgt:
"Wij willen niet langer dat er kinderen zijn die wij dragen, en vervolgens worden gedood en weggesmeten en verkracht. Wij willen dat zij leven in vrede en oogsten van de aarde en zich ontwikkelen op hun eigen grond en in hun eigen land.
Wij willen niet langer leven in angst, onderdrukking met gedachten dat mogelijk een kind, onze man, zal worden gedood, neergeslagen, en ik en mogelijk mijn kind verkracht zullen worden door mensen die werkelijk geen verantwoordelijkheidsgevoel hebben.
Wij willen niet dat er situaties zijn in het land van de Papua's, zoals de aanwezigheid van barbaren, vrouwen die aangevoerd worden die de zuiverheid van het land bezoedelen (de gezinnen van de Papua's kapot maken.)
Wij willen dat er een goed leven is, dat harmonie brengt voor de Papua-vrouwen, waarbij kennisoverdracht voor de Papua-vrouwen plaatsvindt.
Gezien de leefsituatie en de gedachten die wij ervaren, zeggen wij Papua-vrouwen als onze politieke overtuiging: werkelijke vrijheid, recht, waarheid en eerbetoon aan de aanwezigheid van de Papua-vrouwen in de leefwereld van de vrijheid van de Republiek Indonesia, zoals andere vrouwen op de aarde ook eisen.
Evenwel de geschiedenis vertelt ons iets anders in het land van de Papua's, nl. dat na 38 jaren tirannie van de oude orde en de nieuwe orde van de regering van de Republiek Indonesia in het land van de Papua's tot op heden, wij Papua-vrouwen nog steeds onderdrukt zijn, bedrogen, behandeld op onrechtvaardige wijze met verkrachtingen en doodslag, zodat ons zelfrespect vertrapt wordt en niet meer een rechtmatige plek heeft.
Op grond van deze uitspraak zeggen wij Papua-vrouwen op 2 juni 2000 dat:
1. Wij Papua-vrouwen willen geen kolonialisme, onderdrukking, bedrog, verkrachtingen, onrecht onder ons Papua-vrouwen in het land van de Papua's.
2. Wij Papua-vrouwen willen een behandeling zoals andere vrouwen op aarde.
3. Op grond van punt 1 en 2 voornoemd:
Wij, Papua-vrouwen, verklaren dat wij ten strengste de uitvoering van autonomie in welke vorm dan ook in het land van de Papua's afwijzen.
Wij Papua-vrouwen willen op weg naar "Vrijheid voor de Papua's".
Geprezen zijt Gij o Heer.
Uit naam van de vrouwen van Papua, van een land Papua."
Helaas is dit niet alles, er stromen recentelijke berichten binnen die me verdrietig maken. De Papua-vlaggen worden door de militairen, die met scherp schieten op de bevolking, neergehaald. De leiders van het Papua-Presidium zitten gevangen. Zij willen een dialoog met de Indonesische regering. Het Papua-Congres is mede gefinancierd door President Wahid, maar met het zenden van drie bataljons elitetroepen komt er weer antwoord op zingende en biddende mensenmenigte die de Papua-vlaggen hijst. Hoe is het uit te leggen aan de militairen dat het hier gaat om heilsbewegingen, dat de zingende en biddende menigte hoopt op een wonderbaarlijke redding uit hun situatie? Hier is een pastorale benadering nodig. Een Zwitserse journalist, opgepakt tijdens de 1 december vlaghijsing, is getuige van martelingen van Papua-studenten uit het bergland vanuit zijn overvolle cel. Dominee Herman Awom laat zich arresteren in zijn wapperende toga met een bijbel in zijn hand. Hij is de vice-voorzitter van de Evangelische Christelijke Papua Kerk, de nationale kerk van Papua. Waar blijft de reactie van de kerken van Nederland?
Paradijselijk mooi
Maria Terpstra maakte een prachtige reis naar Papua, het eiland Roon, en verbleef er in een "guesthouse" door de Papua-bevolking speciaal voor toeristen gebouwd. Hier volgt een momentopname uit haar brief.
"We stappen uit de boot en waden door het water naar het strand. Ik kijk mijn ogen uit naar de hopen doopvontschelpen die hier bij tientallen liggen. Maar je mag ze niet invoeren, dus waarom ze meenemen? Dirk is intussen van de boot getild en wordt als een prins naar de kant gedragen. Daar is weer het "wasritueel" en dans en muziek. Een vrolijke, blije, soms wat wenende stoet loopt nu langzaam door het mooie dorp Aisendami, naar het vaderhuis. Een ontroerend weerzien volgt. Maar dan is er gelegenheid voor toespraken, andere rituelen, eten en drinken, dans en muziek. Van zonsondergang tot zonsopgang is de yospan gedanst en gezongen.
De yospan is een gemoderniseerde versie van yosim, van oorsprong een dans van het dorp Bongo bij Sarmi. In Nederland kennen wij dansgroep Sampari, die de yospan en ook traditionele dansen uit andere gebieden van West Papua uitvoert. De leider, Julian Nunaki, is afkomstig van Wasior-Miei en wij ontmoetten hem heel toevallig deze zomer in zijn geboorteplaats.
Misschien heb ik jullie nu al enthousiast gemaakt het komende jaar mee te reizen naar dit bijzondere oord? Of een ander jaar?"
'Papuan Paradise in Pain'. Tussen de berichten over het lijden en strijden van het Papua-volk glansde daar even de rondzendbrief van Maria Terpstra die de paradijselijke kant liet zien en de Papua-gastvrijheid. Ik besluit met nog een fragment uit haar brief.
"Die heel prachtige, langzame zonsopgang boven het water. De wolkenmassa's die dit begeleiden, lijken net hoge bergen waardoor je meent in een ander landschap te zitten. En 's avonds de zonsondergang weer in het water, met ver weg daarachter de landkant van de Wandamen. Pachtig mooi…."
(Drs. Frank Hubatka is cultureel antropoloog en theoloog. Hij is werkzaam in en betrokken bij diverse organisaties die de belangen van de Papua's op (inter)nationaal niveau behartigen. Hij maakt tevens jaarlijks deel uit van de Nederlandse delegatie naar de VN Vergadering voor de mensenrechten in Genève.)
[ Begin pagina | Home |
Inhoud archief | Mail
]