"Er is iets veranderd in Papua."
Papua-vrouwen in Papua doen van zich spreken.
Frank Hubatka
Mensen die Papua hebben bezocht zeggen: "Er is iets veranderd in Papua." De Papua-vrouwen zijn opgestaan en doen zich gelden in een patriarchaal georganiseerde maatschappij. Papua-vrouwen strijden op twee fronten: tegen de niet-aflatende militaire repressie en de daaruit voortvloeiende constante stroom van mensenrechtenschendingen, en er is het huiselijk geweld waar Papua-vrouwen veelal onder te lijden hebben.
Erkenning
In de binnenlanden, hoog in het bergland, strijdt mama Josepha Alomang voor een maatschappij met recht in plaats van onrecht tegen de militaire repressie waar haar volk de Amungme en Kamoro en de Tsingga onder te lijden hebben door de komst van de mijnbouwgigant Freeport McMoran. Zij werd gefolterd, gevangen gehouden in containers door de Indonesische militairen, maar haar stem is niet te smoren. Voor haar inzet werd zij beloond met de Goldmanprijs, een internationale erkenning voor haar strijd tegen onrecht en beschadiging van het milieu.
Papuavrouwen organiseren zich
Papua-vrouwen reizen af naar Genève naar de Verenigde Naties om daar in de mensenrechtencommissie te getuigen. Vanuit hun Papua-vrouwen solidariteitsorganisatie stelden zij de vraag: "Waarom worden de kinderen van de Heer gedood in het land van de Papua´s?" Tijdens de door Papua-vrouwen georganiseerde internationale Papua-vrouwenconferentie afgelopen zomer in Papua was de vraagstelling veranderd in een verbod: 'Dood niet de kinderen van de Heer in het land van de Papua´s'. 'Waarom moeten wij in angst leven dat onze mannen, kinderen en wijzelf worden gedood door militair geweld?'
Vanuit hun religieuze overtuiging komen de Papua-vrouwen tot het besef dat het strijdig is met de wil van God dat zij zo moeten leven. Hun zelfrespect wordt hen door de mensenrechtenschendingen zoals verkrachtingen door militairen, ontnomen. Het is hun stellige overtuiging dat de Schepper het Papua-land voor de Papua's heeft geschapen om er van te genieten en er als fiere, vrije mensen te wonen met respect voor de natuur. Papua's zijn gastvrije mensen, maar gasten moeten zich als gasten gedragen en de gastvrouwen en gastheren bepalen de regels. In het verleden is het Papua-land zonder dat de stem van de Papua's gehoord werd door Nederland aan Indonesië overgedragen. De geschiedenis moet worden rechtgezet. In dat proces bevinden de Papua-vrouwen zich.
Stille getuigen
Via een referendum willen zij zich uitspreken, hun toekomst zelf bepalen. In de toespraken door de Papua-vrouwen gehouden klinkt het lijden dat zij ondervinden door. De bergen en de Pacific zijn de stille getuigen van het lijden van het Papua-volk zeggen zij. Vanuit hun studies, zoals de rechtenstudie, kunnen zij ook de achterstelling van de Papua-vrouwen in de Indonesische staat onderbouwen.
De Papua-vrouwen zien in het optreden van de militairen duidelijk hoe zij te lijden hebben. Het bloedbad op Biak van 6 juli 1998 heeft diepe sporen in hun leven getrokken. Er zo zijn er zovele bloedbaden onder de Papua's aangericht door de jaren heen sinds 1962, waardoor de Papua-vrouwen zijn getraumatiseerd. Op een geheel eigen wijze vinden zij de kracht om van dit stille lijden aan de internationale vrouwengemeenschap verslag te doen.
Vrouwen doen van zich spreken tijdens nationale
Papua-vrouwencongres 2002
Foto: Vien Sawor
Humor
Op een Papua-solidariteitsconferentie in Neuendettelsau in Duitsland vorig jaar was de volgende "oneliner" te horen uit de mond van Paula Makabory, die werkt onder het Amungme- en Kamorovolk ten zuiden van Tembagapura en daar de industriële ontwrichting meemaakt van de lokale bevolking die lijdt onder milieuvervuiling, aids en drugsverslaving. Zij stelde: "Not all men are pigs".
"There's many a true word spoken in jest", zei Shakespeare al eeuwen geleden.
In Nederland is onder de Papua-vrouwen in de diaspora steeds meer het besef gegroeid dat zij hun zusters in Papua kunnen en willen steunen. Zij geven deze steun door zich hier te lande te organiseren en hun zusters spiritueel, moreel en materieel te bemoedigen.
[Foto: vrouwenconf2002, bijschrift:
[ Begin pagina | Home |
Inhoud archief | Mail
]