Evert Kamphorst, 55 jaar oud en voormalig redacteur van de West Papua Courier.
Tien jaar lang zorgde hij er samen met Zacharias Sawor voor dat de West Papua Courier continu verscheen. Daarna werd het tijd dat de jongere generatie de krant overnam. Wat bewoog hem zich in te zetten voor de West Papua-zaak? Een interview.
Erik Middelman
Wanneer raakte u voor het eerst betrokken bij West Papua? En waarom bent u voor de West Papua Courier (WPC) gaan werken?
Mijn betrokkenheid met West Papua, toen nog Nederlands Nieuw Guinea, gaat ver terug in de tijd. Ik was 11 jaar (1959) en de meester van de lagere school vroeg aan enkele leerlingen of zij wilden gaan corresponderen met een Papua-jongere. Mijn correspondentievriend werd toen Elky Bemey.
Wij schreven elkaar enkele brieven en mijn ouders hebben hem nog voetbalschoenen gestuurd. In 1963 begonnen de problemen met de overdracht aan Indonesië. De contacten werden steeds minder tot ik niets meer van Elky vernam en later hoorde ik dat hij was opgepakt door de Indonesiërs en was geïnterneerd in een kamp. Enkele jaren vernam ik niets meer van hem tot ik een brief kreeg met de boodschap dat hij na zijn vrijlating en een periode te hebben gewerkt als landbouwadviseur, was toegetreden tot de OPM. Na de dood van Permanas Awom werd hij een van de OPM-leiders. In 1985 vernam ik dat hij was overleden in het binnenland, waarschijnlijk ten gevolge van een voedselvergiftiging, moedwillig veroorzaakt door een verrader binnen de OPM die voor de Indonesiërs werkte.
Nadat Bemey als OPM-lid met mij contact had opgenomen heb ik aansluiting gezocht bij een Papua-organisatie hier in Nederland en kwam zodoende bij het NLC terecht (National Liberation Council, Nicolaas Jouwe, Hein Inggamer en Zachi Sawor).
Waar ging je eerste artikel over, kun je dat nog herinneren?
Waar mijn eerste artikel over ging kan ik mij echt niet meer herinneren. De situatie was toen heel anders dan nu. West Papua was een afgesloten gebied, het nieuws sijpelde slechts sporadisch en met grote vertraging naar de buitenwereld. Wij moesten het nieuws werkelijk uit alle hoeken en gaten bij elkaar sprokkelen.
Dat is tegenwoordig met Internet heel anders. Het nieuws komt elke dag met stromen binnen. Dat is een groot voordeel vooral t.a.v. de schending van de mensenrechten. In het verleden kon Indonesië ongestoord haar gang gaan in West Papua, de wandaden bereikten slechts zelden de buitenwereld. Nu moet de Indonesische overheid oppassen daar de gegevens van elke Papua die men oppakt bijna dezelfde dag nog via Internet worden verspreid naar de buitenwereld.
Kun je wat vertellen over jullie manier van werken: hoe kwam de WPC in het begin tot stand?
De eerste artikelen werden nog met de typemachine geschreven. Daarna werd een elektrische typemachine gekocht die later kon worden aangesloten op mijn eerste MSX computer. Later volgde de huidige PC met een printer.
Na het gereedkomen van de copy (ca 30 pagina's) bracht ik deze naar de drukker voor het maken van het blad met een oplage van ca 500 stuks. Vervolgens moesten deze bladen allemaal met de hand worden gesorteerd. Daar was ik, geholpen door de beide dochters, een hele zaterdag mee bezig.
Het ledenbestand hield ik ook op de PC bij, waarmee de adresetiketten konden worden afgedrukt en op de verzendenveloppen konden worden geplakt. Als laatste moesten de stukken worden gebundeld volgens de voorschriften van de PTT.
In welk opzicht is de WPC veranderd in de loop der tijd?
De layout is in de loop der jaren aanzienlijk verbeterd.
Waarom ben je gestopt met de WPC?
Na tien jaar was er een stevige basis voor dit blad in de vorm van een reguliere verschijning en een goede opbrengst aan abonnementsgelden. Helemaal kostendekkend werken was niet mogelijk, gelukkig heeft de stichting Hulp aan Papoea's in Nood geholpen om het tekort te dekken.
Bent u nog werkzaam geweest bij een andere organisatie betrokken bij West Papua?
Kort nadat ik tot de WPC-redactie was toegetreden werd ik via Zachi Sawor bij de stichting Hulp aan Papoea's in Nood geïntroduceerd. Eerst als adviseur/notulist en later als bestuurslid. Ook bij deze organisatie ben ik ruim 10 jaar betrokken geweest.
Blijft u de laatste ontwikkelingen in WP volgen, en zo ja, hoe?
Via de WPC en Internet blijf ik goed op de hoogte van de ontwikkelingen in West Papua.
Hebt u nog tips voor het huidige redactieteam?
Als tip wil ik aan de redactie meegeven om aandacht te schenken aan culturele en politieke bijeenkomsten die door de verschillende Papua organisaties worden gehouden. Daarvoor zou een activiteitenagenda in de WPC moeten worden opgenomen. Daar het blad slechts 5 maal per jaar verschijnt, zou de WPC op een Internet pagina een actueel overzicht van deze bijeenkomsten kunnen bijhouden.
Wilt u tenslotte nog wat kwijt?
Wellicht komt er na mijn pensionering of FPU uittreding zoals dat tegenwoordig heet, nog een periode waarin ik mij weer wat intensiever met de Papua zaak bezig kan houden.
Verder heeft het mij altijd verbaasd en ook geërgerd dat Nederland en de Nederlandse regering altijd het vingertje opheffen wanneer er iets in de wereld gebeurt wat niet in de haak is met de mensenrechtensituatie. Maar over het onrecht wat de Papua's is aangedaan, die tenslotte destijds Nederlandse staatsburgers waren en tegen hun wil zijn overgegaan naar Indonesië, heeft onze regering nooit krachtig durven protesteren. Waar een klein volk ook klein in kan zijn!
[ Begin pagina | Home |
Inhoud archief | Mail
]